بابت دیر اومدنم معذرت میخوام این چند روز حسابی درگیر بودم....

از همون روز اول که از سفر برگشتم گلو درد و سردردم شروع شد...الان هم تبدیل شده به یه سرماخوردگی

روز یک شنبه ۱۰ اردیبهشت از ۸ صبح مشغول کار بودم...چون سالگرد شهادت دایی بود و شب مراسم داشتیم....بسته بندی میوه ها و شیرینی و غذا جسابی مشغولم کرده بود....

عماد اس داده بود و من اصلا متوجه نشده بودم...بهش گفتم و گفت که شب بهم اس میده...

دوشنبه هم با مدیر عامل یه شرکت قرار داشتم برای مصاحبه کاری....تو شیرازم که بودیم مادر یه خواستگار زنگ زد به مامان و قرار شد که امشب بیاند خونمون....

دل تو دلم نبود...ساعت ۱ با استرس رفتم سمت هفت تیر که محل شرکت بود...نیم ساعتی نشستم تا جلسه مدیر تموم بشه...خلاصه صدام کردن و وقتی وارد اتاق شدم از بدشانسی فهمیدم که اون روز سیستمشون به مشکل خورده و مدیر حسابی عصبانیه....

نشست روبروم یه آقای دیگه هم اومد و مثل اینکه میخواند یه متهم به قتل رو محاکمه کنند شروع به سوال کردند...منم شدید گیج شده بودم و همه چیز از یادم رفت...مثل منگا فقط نگاشون کردم ولی آخرش گفت چون دانشجوی علامه بودی من با استخدامت مخالفتی ندارم ولی کار سنگینه از ۷ صبح تا ۷ شب باید بیای حتی گاهی انقدر سرت شلوغ میشه که ممکنه ناهار نخوری...جمعه ها هم شیفتی باید بیای...ماهی ۵۰۰ تومان حقوقه بیمه هم میکنیم....بعد از یه هفته اشتغالت به کار قرارداد میبندیم...

فرستادم کنار یه کارمند نشستمو یه سری کارارو هم انجام دادم گفت اگه خواستی بیای فردا ساعت ۱۰ اینجا باش اگر نه خبرمون کن....

از برخوردش خوشم نیومد ولی احساس کردم کارشون ساده است برام...اما خوب حجمش زیاده و من به کلاسام نمیرسیدم....

البته اونجا چیزی نگفتم ساعت ۴ بود که رفتم خونه و با بابا و مامان که مشورت کردم گفتند بهتره که نری...البته تصمیم نهایی با خودته ولی فکر کن ببین اولویت زندگیت چیه؟ کاره؟ درسه ؟ یا چیزای دیگه بعد تصمیم بگیر البته بابا کلا مخالف بود چون محیطشو ندیده بود به عماد اس دادمو گفتم میخوام باهات مشورت کنم جریانو براش تعریف کردم و گفت نظر بدرت شرطه....

خلاصه فکر من هم چنان درگیر بود....یه دوش گرفتمو لباسامو بوشیدم و منتظر اومدن خواستگارا شدم...

دلم خیلی گرفته بود این جور وقتا بیشتر از همیشه بیتاب عماد میشم...

شب قبلش بهش گفتم نباید تو این روزا تنهام بذاری...گفت تنهات نذاشتم فقط طاقتشو ندارم...

خواستگارا ساعت ۹.۳۰ اومدند و تا ۱۲ هم نشستند...

بابا و مامان نظرشون مثبت بود و باهام خیلی حرف زدند خوده بسره هم یه ساعتی باهام حرف زد اما من تمام مدت تو فکر عمادم بودم....

آخرش به مامان گفتم بسره خوبی بود اما من خونه بابام راحت ترم...

نمیدونم اگه اونا زنگ بزنند مامان چه جوابی میخواد بهشون بده ولی شدیدا دلم شور میزنه...

اون شب بعد از رفتن اونا با عمادم حرف زدم...خیلی ناراحت بود...بهم گفت قول بده اگه یه روزی خواستی بری اول منو خاک کنی بعد بری...دلم خیلی گرفته بود چرا ما دو تا باید این همه زجر بکشیم...

اصلا دوست ندارم به جدایی فکر کنم...منو عماد تا این جای راه با هم اومدیم...بدون هم نمیتونیم ادامه بدیم..

عمادم این روزا مثل من بیتاب شده...دیروز بهش گفتم اگه جدی بشه قضیه چیکار میکنی؟

گفت میام جلو...نمیذارم ...نمیخوام تو رو از دست بدم...منم نمیخوام...

امروزم گفت یه وقت دیدی زد به سرم اومدم دم خونتون همه چیزو گفتم...دیگه بریدم...

حالا درگیر این هستیم که عماد بیاد جلو الان یا نه....

و اما...امروز چهارشنبه....۱۳ اردیبهشت....خیلی اتفاقی و ناگهانی یکی از بهترین دوستای وبلاگیم رو دیدم..

یه خانم مهربون و دوست داشتنی و معدن انرژی  شهبانوی عزیزم...ساعت ۱۱ زحمت کشید و اومد سمت خونه مادربزرگم...کلی باهم حرف زدیم و درددل کردیم...گفتیم و خندیدیم...یه هفته دیگه هم عازم مکه هست و حسابی ازش التماس دعا دارم....این چهارمین دیدار وبلاگی بود...دوست دارم تک تکتونو ببینم...

از دیدنش کلی هیجان زده شدم...کلی هم شادم کرد...

یه کادوی قشنگ هم برام اورده بود که کلی خجالت زدم کرد....عکس کادو رو فردا میذارم...

ساعت ۴ هم رفتم دو ساعتی تعلیم رانندگی تو جاده لشگرک...خیلی بهم حال داد...کلی گاز دادم

حالا مربیم قراره هر روز باهام فشرده کار کنه تا بتونم حسابی آرتیستی رانندگی کنم....

خیلی جالبه هیچ مشکلی ندارم فقط نمیدونم چرا انقدر اعتماد به نفسم ضعیف شده ....

قبل از سفر یه تصمیماتی گرفتم که بعدا براتون میگم....

همتونو دوست دارم...خیلی محتاج دعاهاتون هستیم....

ایشالله فردا بست سفرنامه شیراز رو میذام....